• Owidiusz
• Horacy
• Wergiliusz
• Gajusz Juliusz Cezar
• Arystofanes
• Eurypides
• Sofokles
• Ajschylos
• Lao-Tsy
• Homer

Horacy

Był synem wyzwoleńca. To powinno było nauczyć go pokory. Posiadal jednak olśniewający talent poetycki. I to talent sprawił, że syn wyzwoleńca stal się jednym i najbardziej dumnych Rzymian.

Ojciec Horacego, który sam całkiem niedawno pozbył się kajdan niewolnika, chciał własnemu synowi zapewnić los o wiele bardziej pomyślny niż jego własny. A ponieważ nie mógl mu ofiarować znaczącego majątku, zdecydował wyposażyć go w wykształcenie. Dlatego po ukończeniu szkoły w rodzimym miasteczku Wenuzja, Horacy pojechał po nauki najpierw do Rzymu, a potem nawet do Aten. Kiedy wrócił do ojczyzny, ta była już pogrążona w wojnie domowej. Brutus, oficer i adiutant Juliusza Cezara, dokonał zamachu na swego wodza, wzniecając powstanie przeciw jego stronnikom. Po stronie Brutusa, a w obronie zagrożonej republiki, stanął Horacy i dał się poznać z niemałej odwagi w bitwie pod Filippi. Niestety w tej bitwie stronnicy Brutusa ponieśli klęskę, a on sam rzucił się na obnażony miecz.
Horacy znalazł się w obozie pokonanych. Wojna miała dla niego i tę przykrą konsekwencję, że jego niewielki majątek otrzymany po ojcu przypadł w udziale weteranom zwycięskiej kampanii. Teraz Horacy musiał zarabiać na chleb jako skromny sekretarz rzymskiego poborcy podatkowego. Ucieczki od urzędniczej monotonii szukał w poezji. Jego liryczne próbki zwróciły uwagę samego Wergiliusza, który początkującego poetę przedstawił Mecenasowi. Młody autor i rozkochany w sztuce arystokrata bardzo szybko przypadli sobie do gustu. Mecenas nie szczędził grosza, by wspierać poetę. Ofiarował mu nawet niewielką posiadłość oddaloną o dzień drogi od Rzymu. A poeta odwdzięczał się umieszczaniem wiersza dedykowanego dobroczyńcy na początku każdego zbioru poezji. Oznaczało to, iż praktycznie każdy taki zbiór ofiaruje możnemu przyjacielowi.

W poezji Horacy zrazu poczynał sobie śmiało. Chłostał karierowiczów, tchórzliwych dworaków, marnych wierszokletów. W bardziej dojrzałych satyrach wykpiwał łowców spadków i dorobkiewiczów, pozbawionych jakichkolwiek skrupułów. Nieco ironii zachował też dla siebie. W jednym z powstałych w tym czasie Listów poetyckich prezentował się jako "człowiek mały, krępy, osiwiały przed czasem, chętnie grzejący się na słońcu".

Ten "leniuch" otrzymał jednak - dzięki protekcji Mecenasa -wspaniałą propozycję. Mógł zostać sekretarzem samego Oktawiana Augusta, przywódcy Rzymu. Odmówił. Rozumiał, że jego talent poetycki więcej znaczy niż najwyższa nawet pozycja na dworze.
Miał rację. Czekała go bowiem jeszcze niebywała erupcja talentu - Pieśni (,,Carrnina"), zwane Odami. Poeta wydobył w nich wszelkie możliwe liryczne tony - od kornej modlitwy przez radość biesiady, ekscytację erotyczną, pogodę wieczornej serenady po refleksje o śmierci. To za Odami Horacego powtarzamy - często bezwiednie - "Carpe diem", "Słodko i zaszczytnie jest umrzeć za ojczyznę", "Nie ma róży bez kolców" itd.

Dla siebie, syna wyzwoleńca, ale i autora wierszy, które miały go przeżyć, zachował przesłanie: "Non omnis moriar" ("Nie wszystek umrę"). Spełniło się.